Patrick twijfelt omwille van vermoeidheid en hoofdpijn om naar de kerk te gaan. Hij wikt en weegt, maar houdt te veel van oliebollen.
***
Zondagochtend. Patrick dronk het laatste restje van zijn kop koffie op. Zou hij wel naar de kerk gaan? De hoofdpijn van bij het opstaan zeurde nog wat na en hij voelde zich zoals gewoonlijk uitgeput, alsof zijn batterij meteen weer helemaal leeg was.
"Mia," zei hij, "ga jij naar de gemeente?"
"Ja. Gij?"
"Ik heb het Nico beloofd, ja."
"Ge moet naar uw lichaam luisteren hé, schat," zei Mia.
"Jaja," antwoordde Patrick. "Nog koffie?"
Mia schoof haar mok tot bij Patrick. Voor hen beiden schonk hij nog een kopje in. Hij nam zijn medicatie en toen de tweede kop leeg was, voelde hij zich toch wat beter.
"Doen wij deze namiddag nog iets," vroeg hij na een tijdje.
"Nee," zei Mia. "Misschien een wandeling, als ge goesting en energie hebt."
Gisteren hadden ze ook gewandeld en het was drie weken geleden dat hij nog naar de kerk was kunnen gaan. De gesprekken, de overprikkeling van de zangdienst, de vermoeidheid en de uitputting achteraf waren er soms echt te veel aan. Maar goed, deze namiddag had hij tijd om te crashen en een dutje te doen. Dus vooruit. Voor Nico. Hij zou zichzelf wel samenrapen.
Om 9u30 kwam Patrick de voormalige parochiezaal binnen. Nog niet veel leden van Evangelische Gemeente de Ark waren aanwezig om door het water en de vloed gered te worden. Binnen een half uurtje begon de dienst. Tijd genoeg om wat mensen goeiedag te zeggen. Vooraan, op een laag, geïmproviseerd podium stonden de muzikanten die vandaag zouden spelen. Johannes, helemaal achteraan het podium, liet enkele drumslagen horen, Pièrre speelde vanaf de zijkant een riedeltje op de piano en centraal stemde Nico zijn gitaar. Patrick liep op Nico toe en vooraleer hij iets kon zeggen bood Nico hem zijn instrument aan.
“Speelt gij ne keer niet vandaag?” vroeg Nico. “Voor de verandering.”
“Als ge wat jazz in de zangdienst wilt, zeker,” antwoordde Patrick met uitgestreken gezicht.
Nico grijnsde.
“Of beter nog, freejazz. Geen ritme, geen samenspel, geen herkenbare melodie. Ik kan wel wat melodramatisch doen alsof ik een virtuoze gitarist ben. Dat wel. Maar echt spelen? Wilt ge de hele zangdienst om zeep helpen?”
“Laat het maar zo,” zei Nico met een glimlach. “Hoe gaat het?”
“Bah ja, redelijk zeker?” antwoordde Patrick. “Gisteren een goeie dag, eergisteren drijfzand. Niks energie. Vandaag voelt op het randje. Hopelijk kan ik de zangdienst verdragen. Enfin, we zullen wel zien, zeker?"
“Ik hoop voor u het beste. Ik ben blij dat ge er zijt.”
“Zie gij maar dat ge geen fouten speelt. En niet te luid.”
Nico en Patrick lachten en Patrick ging naar achteraan de zaal, waar een zelfbedieningstoog was. Er was koffie en thee. Onderweg groette hij wat mensen. Hij had nog maar net suiker in zijn koffie gedaan, of Régine vroeg hoe het ging en Patrick antwoordde dat het al een hele tijd niet beter was, maar dat hij er het beste van maakte.
“Maar allez,” zei Régine. “Gij moet echt terug beter worden hé. Ge moet geloven hé, Patrick. We hebben u nodig. Ge moet uw genezing wel willen ontvangen hé.”
Patrick wist even niet goed wat te antwoorden. Het was goed bedoeld, daar ging hij vanuit, maar …
“Ik doe wat ik kan, hé Régine,” bracht hij uit.
De hoofdpijn van eerder die ochtend kroop langs zijn schouders en nek naar boven. Toen Régine hem verweesd achterliet, zuchtte Patrick diep. Genees nu een keer, het ligt aan u, daar kwam het op neer. Zo’n opmerkingen zouden u nog depressief maken, als ge het al niet waart. Een geluk dat hij ondanks alles de zegen nog wel zag. En toch had hij de hele zangdienst nodig om het te verwerken en toen moest Joeri's preek nog komen.
Lees het tweede en laatste deel hier.
Voor de Bijbelse achtergrond bij dit verhaal: klik hier.
Reactie plaatsen
Reacties