Roerloos zak je in elkaar, bedolven onder bladeren, beukennootjes en helikoptertjes van essen. Natuurlijk zijn er ook kastanjes, wild en tam, maar je kunt mijn gedachten lezen. Het heeft geregend. Een tractor buldert door de smalle straat en jij staart me half verzopen aan vanop je bleke foto. Die bril, hoe is het mogelijk? Een barst loopt over het email. Ik blijf nog even.

Notre-Dame à la Rose, hospitaal