Notre Dame à la Rose

Notre-Dame à la Rose, hospitaal

waar bloed uit doornen vloeide,

waar hagel kletterde in bekers van email en

waar de geur van apotheken langs

kasten in ontbinding dwaalt.

Soldaten zaaiden er botte pijlen in

gewillig vlees en hoefgetrappel

kaatste van uw keien. Daar lost vandaag

gedruis van legermachten op,

als rozen in de poedersneeuw.

Uw naam is bleek en koud als rijm, maar

ooit bloeiden zusters in uw kloostertuin.

Ze sneden kaas en brood en molken koeien en

onweerslucht vulde uw velden vol

rijp graan. Ze offerden zichzelf.

“Wie gij ook zijt,” zeiden ze zalvend, “hier,

een zacht bed, troost en water voor de paarden.

Gij zult opnieuw geboren worden.”

Waar is die tijd, Notre-Dame à la Rose,

toen uw naam nog rijmde op metamorfose?