De Bijbelleesavond neemt een verrassende wending. De stamboom van Jezus lokt emotionele reacties uit.
***
“... Jakob verwekte Jozef, de man van Maria, uit wie geboren is Jezus, Die Christus genoemd wordt. Al de geslachten dus, van Abraham tot David, zijn veertien geslachten; en van David tot de Babylonische ballingschap zijn veertien geslachten; en van de Babylonische ballingschap tot Christus zijn veertien geslachten.” Nico legde zijn Bijbel neer. “Voila, we zijn er,” zei hij. “Was dat nu zo moeilijk, Joke?”
“Nee,” zei Joke zacht en ze bloosde en glimlachte bedeesd.
“Heeft hier iemand gedachten over?”Nico keek de kamer rond.
“Ja,” zei Roger. “Ik. Ik vond dat Joke daarjuist wel een punt had. Ik bedoel, waarom staat zo’n namenlijst in de Bijbel? Waarom moeten we Jezus Zijn afkomst kennen? Hij is de Zoon van God, wie maalt erom wie Zijn voorouders waren? Dat is toch allemaal niet zo belangrijk?”
“Ik denk dat we moeten kijken naar wat Mattheüs met dit geslachtsregister wilde vertellen,” zei Patrick.
“Oh ja?” zei Joke die haar vuur terug had gevonden. “En wat wil Mattheüs er dan wel mee zeggen?” Ze kruiste haar armen en keek Patrick strak, maar ook wel geamuseerd aan. “Sorry Patrick,” zei ze toen veel warmer en zachter, “dat ik je zo het vuur aan de schenen leg, maar ik snap oprecht niet waarom iemand geïnteresseerd zou zijn in zijn afkomst. Ik ben het kind van mijn ouders en dat is voor mij genoeg. Dus leg eens uit, waarom?”
“Ik denk dat Mattheüs het zelf uitlegt," antwoordde Patrick. "Hij wil bewijzen dat Jezus van Abraham en koning David afstamt. Abraham is de oervader van de Isrëlieten en koning David de grootste koning die ze ooit hebben gehad. Het gaat hier over de vervulling van profetieën, volgens mij en over wat je stamboom over je zegt.”
“Dat snap ik niet,” zei Joke. “Hoe kan…”
“Ik wel,” zei Nadine met tranen in de ogen.
Plots keek iedereen naar Nadine. Normaal gezien hield ze zich altijd stil. De tranen rolden van haar wangen.
“Sorry,” zei ze en ze probeerde ze met een zakdoek weg te vegen. “Excuseer.” Ze snoot haar neus. “Ik heb een zware week achter de rug. Een rollercoaster. Ik weet het even niet meer.”
Nadine vertelde over haar laatste bezoek bij haar ouders, dat ze een schoendoos vol foto’s en kaartjes had gekregen en dat haar moeder haar geboortekaartje gegeven had, dat wat ze niet hadden laten drukken.
“De naam van mijn overleden tweelingbroertje stond er op. Hij is gestorven bij de geboorte. Jullie weten allemaal dat onze Sam en Eline afgelopen zomer zijn getrouwd en dolgraag kinderen willen.” Nadine brak opnieuw. “En nu … En nu …”
Naömi, Elines beste vriendin, die naast Nadine zat, sloeg haar arm om haar en zei iets. Nadine liet haar tranen de vrije loop.
“Ik heb ontdekt, mijn ouders hebben me verteld,” zei Nadine, “dat pa niet mijn echte vader is.”
Het was alsof alle lucht eventjes uit de kamer werd gezogen. Iedereen kende Georges en Gaby. En hoe was het nu mogelijk dat Georges niet de vader van Nadine was?
“Op het geboortekaartje stond een naam die ik niet kende als peter van Jurgen vermeld, iemand van adel.”
“Toch niet van den baron?” zei Roger.
Nadine knikte. “Baron de Lalaing van Montigny, Charles.”
“En hoe … Hoe is dat dan zo gekomen? Hadden Gaby en Charles dan een relatie en …”
“Ik wil er verder niet over praten, Roger, het is alleen… Toen het hier over die stamboom ging. Ik … Laat maar. Ga maar verder met jullie Bijbelstudieding. Ik luister wel.”
“Nee, Nadine,” zei Nico, “het is helemaal oké. Je hoeft ons helemaal geen uitleg te geven. Goed, waar waren we?”
Lees het vierde deel hier.
Voor de Bijbelse achtergrond bij dit verhaal: klik hier.
Reactie plaatsen
Reacties