“Vijftienduizend?”
“Vijftienduizend euro. Maar dan hebt ge ook iets. Voor die prijs ontkalken we wekelijks de pomp van uw jacuzzi, bij wijze van spreken. Allez, niet bij wijze van spreken zelfs. En we vervangen van de eerste keer ook alles wat door de aanslag aangetast zou kunnen zijn.”
John liet zijn blik over zijn prachtig aangelegde tuin glijden, het werk van Jakimosho of zo, enfin, een Japanner in elk geval en naar het schijnt wereldvermaard. Het besproeide gras glinsterde in de zon en de bomen en uitzonderlijke plantsoenen stonden er schitterend bij. Je kon haast niet zien dat hier uitgebreide waterwerken hadden plaatsgevonden.
“Die vijftienduizend per maand, daar zit dan echt alles in?” vroeg John.
“Ge kunt het zo gek niet bedenken,” antwoordde Tim, “of het is inbegrepen. Alles in verband met de bewatering van uw tuin toch en van de vijver en de sprinklerinstallatie. Kijk.” Tim nam zijn tablet, opende de app en liet John zien hoe alles minutieus gemonitord werd. “Voor ge zelfs maar gezien hebt dat er iets mis is, is het al opgelost. Ge kunt ons vierentwintig uur per dag en zeven dagen op zeven bereiken.”
John overliep in gedachten enkele van de zeldzame planten die in zijn tuin stonden. Sommige moesten in precies de juiste vochtigheidsgraad staan, andere hadden exact zoveel water per uur nodig en ook voor zijn peperdure koi’s was het water aan vastgelegde voorwaarden onderworpen.
“Als ik eerlijk mag zijn,” zei Tim, “dan is het veel geld. Maar ge hebt honderdduizenden euro’s geïnvesteerd in deze prachtige tuin. Het zou spijtig zijn om dat zomaar te laten verwilderen door nu op enkele centen te kijken. Maar dat is mijn idee. Met dit onderhoudscontract kunt ge op beide oren slapen en als er toch iets mis zou gaan, wordt dat volledig door onze verzekering gedekt.”
“Maak dat contract dan maar op,” zei John.
Tim tikte wat gegevens in op zijn tablet. “Zo. Ik mail het meteen ook door naar u. Van als ge ondertekent hebt, start de overeenkomst. Als ge wilt vanaf vandaag dus al.”
John gaf Tim een stevige handdruk. “Komt in orde. Bedankt ook voor het uitstekende werk in de tuin. Die Japanse pipo had er qua waterhuishouding een potje van gemaakt.”
***
Marcel doopte de boterham met confituur in zijn koffie en slobberde een hap naar binnen. Over zijn kin liep wat koffie en het drupte op zijn bord.
“Waar moet ge zo vroeg naartoe?” vroeg Marie.
“Naar John. Hij heeft mij gevraagd om in zijn huis het een en het ander te doen.”
“Zorg dan dat ge op tijd zijt. Ge kent hem.”
“Hij is niet thuis. Hij zit in Duitsland geloof ik of was het nu Frankrijk? Straatsburg in elk geval. Hij gaat zijn gerief aan de Europese Unie proberen verkopen.”
Marcel werkte vroeger als stationschef van een klein eindstation waar hij ook de bloemenperkjes onderhield. Sinds enkele jaren was hij met pensioen. Toen de grote villa even verderop te koop werd aangeboden, kocht zijn vroegere baas het domein. En nu mocht hij er de bloemen gaan water geven. Wie had dat ooit gedacht?
Zwijgend at Marcel zijn boterham op en hij dronk zijn koffie leeg.
“Ik ben er maar eens mee weg,” zei hij en hij gaf Marie een kus op de wang. “Tot straks?”
Marcel deed de laarzen die bij de achterdeur stonden, aan en plaatste zijn pantoffels op het daarvoor voorziene rekje onder de kapstok. Hij zette zijn pet op en pakte uit het tuinhuisje zijn gieter.
Lees het tweede deel hier.
Reactie plaatsen
Reacties