Liselotte legt Jeremia ongewild woorden in de mond en misschien krijgt God het op zijn heupen.
***
Liselotte hield de meesjes buiten in de gaten.
“Eigenlijk,” zei Johan na een tijdje, “eigenlijk is dat wel een goed voorbeeld van hoe we met de Bijbel omgaan. Gisteren nog las ik in Jeremia dat niets zo onbetrouwbaar is als het hart. Wat betekent dat volgens u?
“Simpel,” antwoordde Liselotte. “Dat gevoelens onbetrouwbaar zijn, dat ge er nooit moogt op voortgaan en dat ge uw verstand moet gebruiken, dat dat wel te vertrouwen is, niet?”
“En wat als Jeremia met ‘hart’ nu eens iets anders bedoelde dan onze gevoelens?”
“Iets anders bedoelde? Het is toch duidelijk dat hij gevoelens bedoelde?”
“Ja, voor ons. Voor ons staat ‘hart’ voor onze gevoelens, maar waar dacht Jeremia aan toen hij dat dicteerde?”
“Is dat dan zo van belang?”
“Ja. Bij die klotepsalm, is dat uw woord of het mijne?”
“Het mijne.”
“En heb ik dat ooit zo bedoeld?”
Liselotte grijnsde. “Nee.”
“Wat bedoelde ik dan?”
“Gij wilde aanduiden dat het klaagpsalmen waren.”
“Als ge dat maar weet,” zei Johan. “En zo hebt ge, zonder het te weten, ook Jeremia zijn woorden verdraaid. Ge hebt er iets in gelegd, waar hij nooit aan heeft gedacht en wat God nooit heeft bedoeld. De vraag is dan: is wat gij verstaat nog Gods Woord?”
“Kunt gij Jeremia zijn gedachten lezen, dan? Hoe weet gij nu wat hij heeft bedoeld?”
“Door na te gaan wat de gemiddelde Israëliet uit die tijd dacht dat een hart deed of waar het symbool voor stond.”
“En gij weet dat?” Liselotte trok haar wenkbrauw op. “Straffe gast zijt gij.”
“Ik heb vals gespeeld,” antwoordde Johan grijnzend. “Ik heb het gisteren opgezocht.”
“En?”
“Wilt ge ‘t weten?”
“Wilt gij deze tas naar uw hoofd?”
Johan grinnikte en parafraseerde wat in het artikel op zijn laptop stond, dat het hart in de tijd en de cultuur van Jeremia symbool stond voor heel de persoon.
“Niet alleen zijn gevoelens, dus, maar ook zijn redeneringen, zijn gedachten, zijn plannen. Alles waarvan wij denken dat het in de hersenen gebeurt, daarvan dacht Jeremia dat het in het hart gebeurde. Eigenlijk staat hart voor alles wat een persoon is. En du-us …”
Johan liet een pauze. Liselotte staarde naar de bodem van haar kopje.
“En dus-us …” hernam Johan, “betekent dat vers niet dat gevoelens onbetrouwbaar en bedrieglijk zijn. Er is geen tegenstelling tussen gevoel en verstand en het ene is niet beter dan het andere. Ze zijn alle twee slecht en bedrieglijk en onbetrouwbaar. De hele persoon is dat.”
“Ja, en?”
“Hoe: ja en? Dat is toch super belangrijk? Ge wilt God toch goed verstaan. Dat wilt ge toch, of niet?”
“Ja, natuurlijk.”
“Wel, dan moet ge luisteren naar wat Jeremia in de eerste plaats bedoelde en niet naar uw eigen gedachten. Ge moet luisteren naar mij en mijn klaagpsalmen en niet aan klotepsalmen denken.”
Liselotte nipte van haar koffie en schoof zachtjes tegen het aanrecht heen en weer.
“Of gaat ge toch iedere keer als ge kl in mijn Bijbel ziet staan, blijven zeggen dat het klotepsalmen zijn?”
Liselotte zuchtte. “Ja zeg, zo bedoelde ik dat niet hé.”
“Dat weet ik wel, schat, dat weet ik, maar denkt ge niet dat God het ook op zijn heupen krijgt als wij Hem woorden in de mond leggen die Hij nooit zo bedoeld heeft?”
***
Einde
Voor de Bijbelse achtergrond bij dit verhaal: klik hier.
Reactie plaatsen
Reacties