De titel zegt genoeg.
“Klotepsalm?” opperde Liselotte.
Johan legde zijn fijne blauwe stift neer. Hij zat aan de keukentafel waar plaats genoeg was om wat boeken, zijn Bijbel en zijn stiften te leggen. Liselotte boog zich over zijn schouder.
“Klaaglied schat,” zei hij. “psalm 4 is een klaaglied.”
“En 3 en 5 ook?” Liselotte kuste hem in zijn nek.
“H-mm.”
“Wat zijt ge aan het doen?”
“De beginletters van de soorten psalmen ervoor aan 't schrijven.”
"Waarom?" vroeg Liselotte.
Johan sloeg de bladzijde terug.
“Hier vanboven staan de soorten psalmen. Vertrouwenspsalmen, hymnes, enzovoorts, allemaal in een ander kleur. Maar als ik psalm 134 aan het lezen ben en ik heb die legende niet voor mij, dan weet ik niet meer waar dat bruin kringske voor staat . En daarom zet ik er de beginletter voor, in ‘t zelfde kleur.”
“En ge gaat dat zo onthouden.”
“Ja. Alleen, klaagpsalm en koningspsalm beginnen alle twee met een k. Ko is dus koningspsalm en kl …”
“Had ge dan niet gewoon Ko voor koningspsalm kunnen gebruiken", zei Liselotte, "en alleen een k voor klaagpsalm? Want klotepsalm, ik weet niet hoor.”
“Het is al te laat. De eerste zijn gezet.”
Liselotte nam koffie. “Gij ook?” vroeg ze.
“Nee, merci.”
Liselotte bleef staan en leunde tegen het aanrecht. Ze keek naar buiten waar een koolmeesje af en aan vloog. Af en toe nipte ze van haar hete koffie. Johan concentreerde zich op de psalmen en schreef. Af en toe bladerde hij zuchtend terug naar de legende. Er waren veel klote… klaagpsalmen. Hij gooide zijn blauw stiftje zuchtende bij de andere, die bijna van tafel rolden.
“Ja zeg, nu krijg ik die klote niet meer uit mijn gedachten. Bedankt hé”
“Graag gedaan, schat,” zei Liselotte. “Graag gedaan.”
“Nee, maar serieus. Die klotepsalmen zouden nooit, nooit, nooit in mij zijn opgekomen. Nooit. Dat zijn uw vieze, vuile gedachten. Ik heb er niets mee te maken. Part noch deel.”
“Maar schat, ge moet toch toegeven, kl, dat is toch …”
“Nee Lise.”
Johan zei altijd Lise als hij geïrriteerd geraakte.
“Nee, Lise, ik heb daar niets mee te maken. Niets. Ik wil niet dat ge mij die woorden in de mond legt.”
“Maar schat,” zei Liselotte. “Meent ge dat nu? Dat was maar om te lachen, hé. Echt zeg. Ik zeg al niets meer.”
Johan kon zich niet meer inhouden. “Ge waart er mee weg hé?” zei hij lachend.
Liselotte ontdooide.
“Ja, geef maar toe, ge waart er mee weg, hé.” Johan klapte zijn vlakke hand op tafel van plezier.
“Jaja, ‘t is al goed. Morgen zal ik aan mijn vriendinnen wel vertellen dat ge vijvenzeventig keer ‘klotepsalm’ in uw Bijbel geschreven hebt.”
Johan pakte een van de stiftjes en gooide het naar zijn vrouw, maar hij miste. “Riskeert u niet, hè,” zei hij.
“Geef toe dat het grappig zou zijn. Ziet ge hun gezichten al?”
“Grappig ja, maar ook pijnlijk. Voor mij dan. Mijn reputatie. En dat allemaal omdat gij mijn twee letters verandert in iets wat ik er nooit mee heb bedoeld.”
Johan ging verder met aanduiden wat voor psalmen het waren. Bij de volgende klaagpsalm bleef Johans blauwe stift boven het papier zweven, maar tenslotte schreef hij toch ‘kl’.
Lees het tweede deel hier.
Reactie plaatsen
Reacties